In mijn hotel is het (westers) toilet bruin. Handig! Het verbergt de troep die aan de randen blijft plakken… Maar tegen de geur helpt het helaas niet. En ja hoor, beter meteen wennen aan hun gewoonten, ik gebruik mijn hand ipv wc papier. ”If you fall with your face in the shit, would you like to wash it with a towel or with water?” (Indisch uitspraak) Met water voelt het nog wel aangenaam en proper aan, enkel begrijp ik niet hoe je het moet afdrogen.. wellicht gewoon niet… Handjes goed wassen nadien. ‘t Linkerhand voor het vuile werk dus, het rechter om te eten.

Deze ochtend breng ik terug met Satya door. “How did you sleep”, vraag ik hem. Satya begrijpt m’n vraag verkeerd en vertelt me dat hij meestal voor 200 Roepies (3 euro) een slaapplaats heeft in een ‘dormitory’. Daar slapen ze in een zaal met ongeveer 30 personen. “Meestal”, zei hij, en ik vraag me af waar hij dan slaapt wanneer het niet in de dormitory is. Heel even denk ik dat het wellicht geen drama voor hem is om buiten te slapen, maar dan zet ik mijn westerse bril af die me afschermt van gevoelens. “But the eyes are blind, one must look with our heart”. Antoine de Saint-Exupery

Gisteren klaagde ik nog over het harde bed! Hoe kon ik zo naïef zijn te denken dat het geen drama is om op het harde asfalt te slapen? Dom van me, ik zou het zelf eens moeten proberen om te weten hoe het echt is. Ik vraag het aan Satya en sta versteld van zijn antwoord. Als hij er niet in slaagt om genoeg geld te verdienen, per dag of per week, dan is de blote hemel zijn plafond. Gelukkig is Satya een overlever en kent hij veel mensen die hem in geval van nood ook soms kunnen opvangen. Tot hiertoe heeft hij nog geen enkele nacht buiten op de straat moeten doorbrengen. Maar zijn uitleg overtuigt mij niet, en ik weet dat zijn leven niet gemakkelijk is en hij nooit zal toegeven dat hij soms dakloos is.

Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen hier buiten slapen, soms werkelijk op de rand van de stoep. Meerdere keren kreeg ik de tranen in mijn ogen toen ik mensen en kinderen zich zag klaarmaken voor de nacht. Ik filmde het en nam foto’s, zodat ik het nooit meer zal vergeten en wanneer ik mij thuis in mijn luxebed depressief voel, dan zal ik naar die beelden kijken en mij realiseren dat ik alles heb om gelukkig te zijn, tenminste toch materieel… Een man van midden de dertig kroop samen met zijn zoontje van 10 tegen de muur van een groot gebouw, op één van de drukste plaatsen van Mumbai. Ze hadden twee kartons. Eén om op te liggen en een om over hen te leggen. Ze legden zich neer; dicht tegen elkaar en deden hun ogen dicht. Tranen kwamen in mijn ogen, niet van medelijden, maar van ontroering door de liefde die ik zag en voelde tussen de papa en zijn zoontje. Ze hebben het niet gemakkelijk en ik weet niet hoe hun leven is en er nog zal uitzien. Maar ik hoop in het diepste van mijn hart dat het zoontje naar school kan gaan en later zijn papa een huisje kan geven, een bed en buiten liefde ook wat comfort. Ik besluit om ze niet enkel wat geld te gaan geven maar ook een kaartje van “Karmayog”. Deze organisatie, hier vlakbij vangt kinderen overdag op, geeft ze eten, scholing en gezondheidsverzorging. De man schrikt op als ik te dichtbij kom, maar hij aanvaardt het geld en het kaartje. Ik geef hem een beetje uitleg, maar ik betwijfel of hij er iets van verstaat en of hij kan lezen. Ook gaf ik hem het adres van waar ik verblijf. Ik zag ze nooit meer weer en kan enkel hopen dat het hen goed gaat. Elke dag van mijn verblijf tracht ik velen te helpen. Vermoedelijk is het vaak een druppel op een hete plaat, maar elke hulp, hoe klein die voor ons ook kan lijken, is er een.

Terug naar Satya. Ik leg uit wat ik bedoelde, namelijk, hoe hij sliep, of hij goed sliep. Ditmaal antwoordt hij: “Sleeping is a state of mind. Be confortable with yourself on the inside, then the outside does not matter.” Verdorie, denk ik, hij heeft gelijk, hij weet meer dan ik… plotseling voel ik me leeg. Want voor mij was de buitenkant altijd belangrijker, als mijn matras maar goed ligt, als de geur in de kamer maar neutraal is en de airco goed werkt, als, als, als… Dat ik niet de voorbije nacht niet goed sliep hou ik voor mezelf, want met mijn “lege ik” had ik last van alles, de hitte, de stank, het lawaai, de slechte matras… zonder te beseffen dat de oorzaak eigenlijk in mijn ziel zit. Ik besluit af te bouwen in mijn luxe-voorzieningen, de volgende hotels zullen niet meer 1500 Roepies per nacht kosten.

Nadat het heetst van de dag voorbij is, ga ik in men eentje op stap naar Dhobi Ghat. In Dhobi Ghat worden de meeste van Bombays kleren gewassen. Sinds 140 jaar gebeurt dit in betonnen wasbakken door de dobis (een caste gespecialiseerd in het wassen van kleren) in de open lucht. Dit alles met de hand. Een spontaan 11-jarig meisje komt naar me toe en wil me graag een handtas verkopen. Eerst denk ik “Wat ben ik daar nu mee?”, maar dan denk ik weer aan mijn “lege ik”. Met de handtas ben ik inderdaad niet veel, maar wel met iets anders, en dat heb ik van hen al gelijk gekregen. Het meisje gaf me een zicht op haar moed en overlevingstalent, op haar open en blije glimlach en haar schijnbare onbezorgdheid in dit bezorgde leventje. Ze gaf me iets waarmee ik een beetje mijn ziel kon vullen en mijn “armmoedige ik” kon verrijken, al weet ze dat niet. Twee van haar vriendjes komen erbij, ze lijken gefascineerd door de komst van de bleekscheet. Merkwaardig hoe goed dit meisje haar Engels is, ze begrijpt dat de handtas mij slechts matig boeit, en gooit het ineens over een andere boeg. ”Then Buy me a pepsi”, zegt ze. Een pepsi? Ik val uit de lucht en moet lachen met het idee. Waar kan je dat kopen, vraag ik? Slechts enkele meters verder blijkbaar. “Drie pepsi’s graag!” De kinderen zijn blij, hun handjes gevuld, een klein geschenkje rijker. Het staat niet in verhouding met wat zij me gaven, maar onze harten zijn blij, en dat is wat telt.

Net geland. De stewards wandelen door de gangen van het vliegtuig al spuitend met een anti-muggen middel. Je ogen prikkelen ervan, maar het ruikt niet onaangenaam. Die typerende geur hangt als een mist over het hele vliegveld. En zo begint dan mijn muggenparanoia, die mij ook van mijn eerste nachtrust in India zal beroven.

Een magere lokal met een bordje waarop ‘MICKE’ staat, glimlacht naar me. Blijkbaar herkent Satya me meteen van de foto die ik hem stuurde.
“Micke”, roept hij.
“Yes, Satya?” We ontmoeten elkaar voor het eerst in dit leven maar hij omhelst mij alsof we elkaar al jaren kennen en sinds lang niet meer gezien hebben.
Het stelt me gerust dat Satya mij door de chaotische zee van reizigers begeleidt en door het zenuwstelsel van wegen met door elkaar rijdende vehicles van alle soorten, naar mijn hotel in Colaba brengt, ten zuiden van Mumbai.
Er zijn geen handdoeken, lakens of wc rollen en de matras van mijn bed is behoorlijk hard.
Dat soort ‘geen-luxe’ zijn wij westerlingen niet gewoon.
Een hint voor mijn verdere reis doorheen India?

Het is 6u15 wanneer de tekens opkomen, mijn trainningsschema is te zwaar, De verhoogde dosissen tabasco en pilipili die me zouden wennen aan een pikantere keuken moet ik noodgedwongen terug beperken tot een minimun. Tenslotte, over exact 2 dagen stijgt m’n vliegtuig rond dit uur al op. Eerst richting Londen en dan rechtstreeks naar Mumbai.

Mijn smartphone geeft 1 ongelezen mail aan. Satya, de “local” bevestigt dat hij me zal helpen mijn verblijf in Mumbai zo aangenaam mogelijk te maken. Het hotel op voorhand boeken was volgens hem niet nodig, je zou alleen maar dubbel zoveel betalen. Satya heeft geen gsm, maar hij zou me ontvangen aan de luchthaven. Het stelt me enigzins gerust dat ik om 1u s’nachts er niet alleen voor sta.